Cabdrive from Hell
6 januari; Vandaag de laatste entry in mijn blog. De vakantie is voorbij vandaag rest alleen nog inpakken een laatste poging tot wat shopping en op naar huis. Het inpakken verloopt soepel met een uurtje zijn alle spullen netjes ingepakt en kunnen we genieten van een laatste lunch die Mark nog voor ons heeft klaargemaakt. We besluiten nog een laatste poging te wagen om in de buurt van Columbus Circle een mooie poster voor de leraar van Tim te vinden. Helaas zonder succes. Tegen half 3 pakken we een taxi naar het vliegveld. We hebben al via Internet ingecheckt dus we zouden ruim op tijd op het vliegveld moeten verschijnen om rustig door alle checks te kunnen lopen.
De taxi rit blijkt echter een onaangename ervaring te worden. De chauffeur die onder het rijden zijn lunch verobbert kan niet met het gaspedaal overweg gaan. Snel optrekken om 3 meter verder weer vol in de remmen te moeten maakt de rit zeer onplezierig. Als we dit dan tientallen keren moeten ondergaan tijdens een traffic jam beginnen het onaangename gevoel van misselijkheid zich voor te doen. Het continue moeten hoesten helpt ook al niet erg en voordat ik er zelf erg in heb komt mijn maaginhoud naar boven. Ik doe nog een poging de chauffeur te vragen het raam open te doen (er zit aan mijn deur geen knop voor) maar het is al te laat met grote kracht wordt mijn maaginhoud in enkele golven naar buiten gestuurd......ja in de taxi.
Dan doet de chauffeur eindelijk het raam open maar de maag is al leeg. De frisse buitenlucht knapt me wel op maar ja de taxi ligt al onder en mijn jas en mouw ook.
We arriveren eindelijk op het vliegtuig en ik ga als eerste op zoek naar een toilet zodat ik me nog even kan omkleden voor we de bagage inchecken. Niet te vinden in de vertrekhal...nou ja dan maar even naar de aankomsthal.
Hoewel ik nog steeds de gevolgen van de taxirit kan ruiken geeft de opfrisebeurt me voldoende vertrouwen dat mijn medepassagiers gedurende de 6 uur durende vlucht er geen problemen meer mee zullen hebben. De vlucht verloopt verder zonder problemen en aangekomen in Nederland staan de ouders van Tim al vol verwachting te wachten. Ze moeten nog even geduld hebben want de bagage moet nog even van de band worden gehaald. Nog even de douane een scan laten maken van de koffers en dan kan moeders eindelijk haar zoon weer omhelzen.
We zijn weer thuis...
De taxi rit blijkt echter een onaangename ervaring te worden. De chauffeur die onder het rijden zijn lunch verobbert kan niet met het gaspedaal overweg gaan. Snel optrekken om 3 meter verder weer vol in de remmen te moeten maakt de rit zeer onplezierig. Als we dit dan tientallen keren moeten ondergaan tijdens een traffic jam beginnen het onaangename gevoel van misselijkheid zich voor te doen. Het continue moeten hoesten helpt ook al niet erg en voordat ik er zelf erg in heb komt mijn maaginhoud naar boven. Ik doe nog een poging de chauffeur te vragen het raam open te doen (er zit aan mijn deur geen knop voor) maar het is al te laat met grote kracht wordt mijn maaginhoud in enkele golven naar buiten gestuurd......ja in de taxi.
Dan doet de chauffeur eindelijk het raam open maar de maag is al leeg. De frisse buitenlucht knapt me wel op maar ja de taxi ligt al onder en mijn jas en mouw ook.
We arriveren eindelijk op het vliegtuig en ik ga als eerste op zoek naar een toilet zodat ik me nog even kan omkleden voor we de bagage inchecken. Niet te vinden in de vertrekhal...nou ja dan maar even naar de aankomsthal.
Hoewel ik nog steeds de gevolgen van de taxirit kan ruiken geeft de opfrisebeurt me voldoende vertrouwen dat mijn medepassagiers gedurende de 6 uur durende vlucht er geen problemen meer mee zullen hebben. De vlucht verloopt verder zonder problemen en aangekomen in Nederland staan de ouders van Tim al vol verwachting te wachten. Ze moeten nog even geduld hebben want de bagage moet nog even van de band worden gehaald. Nog even de douane een scan laten maken van de koffers en dan kan moeders eindelijk haar zoon weer omhelzen.
We zijn weer thuis...



